تاریخچه سامورایی

سامورایی به جنگجویان نظامی ژاپن قبل از صنعتی شدن گفته می‌شود. آنان از خانواده‌های اشراف ژاپنی بودند که در ارتش‌های خصوصی استخدام می‌شدند و به «دای‌میو‌ها» (اربابان محلی) خدمت می‌کردند.

سامورایی ها جنگجویانی شگفت انگیزی بوده اند که یک پیمان تمام عیار را در میان خودشان به اجرا درآورده و کاملا با شوالیه های قرون وسطایی دنیای غرب متفاوت بوده اند. سامورایی ها با توجه به تکنیک های ویژه ای که ابداع نموده بودند اغلب به عنوان مبارزان متخصصی که دارای مهارت های کشنده در مبارزه با شمشیر یا با دست، داشته اند شناخته می شدند و همچنین برای اطمینان از وفاداری آنها می بایست دستورالعمل های سختگیرانه ای را هر روز اجرا می کردند. اما آیا این موارد شنیده شده به نحوه زندگی حقیقی سامورایی ها نزدیک می باشد؟

روش زندگی سامورایی

شاید بهترین روش برای درک زندگی این جنگجویان، تعریف یک سامورایی باشد. سامورایی ها اعضای یک دسته نظامی در سیستم طبقاتی فئودالی ژاپن بوده اند. آنها زمانی که یک حکومت دیکتاتوری نظامی به نام شوگونات (Shogunate) در قرن دوازدهم تاسیس گردید، بسیار پر رنگ شدند. سامورایی ها در طول هفتصد سال حضور قدرتمندی در سراسر کشور داشتند تا زمانی که با سقوط نظام فئودالی و احیای حکومت امپریالیستی در قرن نوزدهم از میزان نفوذ آنها کاسته شد. در ژاپن فئودالی سامورایی ها بیشتر با عنوان بوشی (bushi) یا بوش (buke) شناخته می شدند و اغلب به یک قبیله خاص مربوط بوده و زیر نظر یک شاهزاده یا رهبر خدمت می کرده اند. به این افراد تاکتیک های نظامی و استراتژی های جنگی آموزش داده می شد. سامورایی ها یک طبقه از نخبگان و افسران نجیب بودند که کمتر از ۱۰ درصد از جمعیت ژاپن در قرون وسطی را شامل می شدند.

فلسفه جنگجویان سامورایی

از جمله نکاتی که سامورایی ها را منحصر به فرد می سازد پیوستگی بی نظیر آن ها به فلسفه جنگجویان سامورایی است. این فلسفه که کد سامورایی نامیده می شود به نام «بوشیدو»(bushido) شناخته شده که در زبان فارسی به آن ( راه جنگجو) نیز گفته می شود. این کد اخلاقی نیاز دارد تا یک سامورایی در زمان جنگ و یا صلح به افتخار، از خود گذشتگی و شجاعت خود پایبند باشد. با توجه به اصول بوشیدو، یک سامورایی باید تا زمانی که نفس می کشد به سوگند خود وفادار بوده و در خدمت استاد خود باشد البته که وفادار بودن به تنهایی کافی نیست؛ یک سامورایی باید دانش و مهارت خود را در مبارزه بالا برده همچنین در جامعه به عنوان یک فرد متخصص و تحصیلکرده شناخته شود. این بدین معنی است که برای یک سامورایی فقط نحوه پایان دادن به زندگی اش کافی نمی باشد و انتظار می رود که او در زمینه های هنر، شعر، موسیقی، خوشنویسی و همچنین سایر موارد توانایی خود را بالا ببرد.

ارزش های اخلاقی سامورایی

از یک سامورایی انتظار می رفت که در تمام دوران زندگی رفتار شایسته ای داشته باشد و این روش زندگی برای یک سامورایی افتخار محسوب می شد به طوری که اغلب ان ها حتی در زمان مرگ نیز این افتخار را حفظ می کردند. از این رو به عنوان بخشی از بوشیدو یک جنگجو گاهی اوقات متعهد به خودکشی می شد که سپوکو (seppuku) خوانده می شود. در اغلب موارد یک سامورایی زمانی دست به خودکشی می زد که قصد داشته باشد از دستگیری و یا شکست در جنگ جلوگیری نماید به جای آنکه سامورایی مابقی عمر خود را در یک زندگی ناهنجار در دست دشمنان سپری کند تصمیم می گرفت تا هاراکیری (hara-kiri) را انجام دهد. این یک نوع دردناک از خودکشی است که در آن شخص خودش شکم خود را قبل از اینکه دشمنان او این کار را انجام دهند پاره می کرد. زمانی که در جنگ نبودند، سپوکو یک مراسم رسمی بود که تماشاچیان مختلفی در آن حضور داشتند. در بعضی از موارد اعضای قبیله سامورایی از غم و اندوه شدید در هنگام مرگ رهبر خود دست به سپوکو می زدند؛ این کار به عنوان نمایش نهایی احترام و وفاداری بود که یک سامورایی می توانست برای استاد و رهبر خود انجام دهد. با این حال مواردی نیز وجود داشت که از سپوکو به عنوان نوعی مجازات برای کسانی که از دستورات استاد و رهبر خود سرپیچی کرده اند استفاده می شد. همه از خودکشی فئودالی در ژاپن حمایت نمی کردند و حتی در برخی موارد و در برخی نقاط کشور این کار ممنوع بوده است. با این حال این کار ادامه یافته و حتی امروزه نیز کسانی که به سنت های پایدار ژاپن معتقد هستند، همین موضوع را یکی از دلایل اصلی بالاترین میزان خودکشی ژاپن در جهان می دانند.

سامورایی‌ ها سوارکارانی بسیار ماهر و در استفاده از شمشیر، چوب، کمان و نیزه زبر دست بودند. پاداش آنان، بر خلاف نظامیان دیگر، برنج یا مواد غذایی بود.

پایان سیطره سامورایی ها در ژاپن

در اواسط قرن نوزدهم و هم‌ زمان با آغاز عصر تجدد در ژاپن، جایگاه رسمی سامورایی‌ها بسیار تضعیف شد و سرانجام در سال 1873 این گروه جنگجو از بین رفت.

در دوره امپراتور مِیجی در اواسط قرن نوزدهم و هم‌زمان با آغاز عصر تجدد در ژاپن، جایگاه رسمی سامورایی‌ها تضعیف شد، مستمری ناچیز آنها صرف خرید سهام دولتی گشت و در 1873 یاماگاتا، وزیر جنگ ژاپن، قانون انقلابی خدمت وظیفه عمومی را وضع نمود و همین قانون سبب نابودی قطعی سپاهی‌گری سامورایی ها به شیوه سنتی و باستانی شد.